Blog podróżniczo-fotograficzno-dziennikarski

Stop ACTA, czyli...

2012-01-26T12:37:00.000+01:00

...jak to mój syn robi rewolucję.;-) Kuba wraz ze swoim stowarzyszeniem zorganizował w Sosnowcu manifestację przeciw ACTA. Ten wrzeszczący do megafonu na filmie, to właśnie Kuba.

Foto: twojakultura.pl

Studniówka Karoliny / El baile de Karolina

2012-01-21T17:26:00.002+01:00

Karolina właśnie wyszła na studniówkę.

Mi hija Karolina fue al baile con ocasión cien días ante el examen final del bachillerato.

Przed wyjściem z domu

Studniówka odbyła się (a właściwie gdy to piszę, to jeszcze się odbywa) w zabytkowym, świeżo wyremontowanym Pałacu Dietla w Sosnowcu

Wnętrza naprawdę robią wrażenie. Wszystko ocieka złotem

Ponieważ jest to miejsce zabytkowe, dzieci musiały się specjalnie ubezpieczyć na wypadek ewentualnych "strat"

Zbieranie sił na gwóźdź programu - poloneza

A tak w ogóle, Karolina po raz pierwszy oficjalnie i publicznie wystąpiła z niejakim Bartkiem

Poloneza czas zacząć. W pierwszej parze pani dyrektor. W trzeciej parze wychowawca Karoliny - nauczyciel języka angielskiego

No i pora na słowa podziękowania, przemówienia i wszelkiego rodzaju życzenia.

Zaraz rozpocznie się zabawa, a rodzice pojadą do domu, żeby wrzucić zdjęcia na stronę internetową.;-)

Zamieć / Ventisca

2012-01-13T13:36:00.001+01:00

Można powiedzieć "lepiej późno, niż wcale", czyli pierwsza śnieżyca w tym roku... i w sumie w ogóle tej zimy. To nie są zdjęcia czarno-białe, tak się nagle zrobiło ciemno, buro i burzowo.

Gmach Sejmu Śląskiego

2012-01-12T09:33:00.000+01:00

W tym budynku bywam dosyć często. Pomyślałam więc, że warto podzielić się fotografiami, bo to bardzo ciekawy obiekt pod względem architektonicznym, ale nie tylko. Gmach Sejmu Śląskiego został zbudowany w latach 1925−1929. W czasie II wojny światowej był siedzibą naczelnika okręgu, w skład którego wchodził Górny Śląsk i zachodnia Małopolska, z Katowicami jako stolicą. Obecnie w budynku Sejmu Śląskiego mieści się Urząd Marszałkowski Województwa Śląskiego, Śląski Urząd Wojewódzki oraz kilka innych urzędów np. Śląskie Kuratorium Oświaty. 18 sierpnia 1978 roku gmach został wpisany do rejestru zabytków.

Zdjęcie robiłam kilka dni temu. Pogoda, jak widać, była dość ponura. W prawym, dolnym rogu pomnik Wojciech Korfantego

Sala Sejmowa liczy 80 miejsc dla posłów i prezydium Sejmu, 30 miejsc dla przedstawicieli Urzędu, 30 miejsc dla prasy oraz miejsca dla publiczności obliczone na 120 osób. Nad miejscami góruje trybuna marszałkowska z bogato zdobionymi fotelami marszałka i wicemarszałków. Sala Sejmowa posłużyła jako wzorzec dla budowanej w podobnym czasie siedziby Sejmu Rzeczypospolitej.

Sufit Sali Sejmu Śląskiego

Melancholia – w sensie dosłownym i w przenośni

2012-01-04T11:23:00.005+01:00

Po sylwestrze nie miałam nawet lekkiego kacyka, jako że stary rok żegnałam herbatą z sokiem malinowym, opatulona w koc, oglądając Vabank i Vabank II. Tradycyjnie, bojkotuję czczenie upływającego czasu. Za to miałam święty spokój, bo jedno dziecko wywiało do Krynicy, a drugie do koleżanki. Poranek w Nowy Rok też miałam „lajtowy”. Obudziłam się wedle 11-tej. Obejrzałam koncert noworoczny z Wiednia i zabrałam się za robienie barszczu czerwonego na specjalny obiad noworoczny. Potem dzieci zaczęły spływać do chaty, więc znowu zrobiło się gwarnie. Bardzo podobnie miała się rzecz z moimi wczorajszymi urodzinami, które uczciłam górą spaghetti (tak się nażarłam makaronu, że potem leżałam na kanapie jak boa i trawiłam do późnego wieczora, a na koniec popchałam toffifee i ptasim mleczkiem, które znalazły się w zestawie prezentów urodzinowych).

Inną formą uczczenia urodzin miało być obejrzenie kolejnej z wielu moich zaległości filmowych, a mianowicie Melancholii w reż. Larsa von Triera. Nastroiłam się odpowiednio, bo uważam tego reżysera za dość „porąbanego”, co współgra z moim „porąbanym” charakterem i „porąbanym” stosunkiem do życia. Film rzeczywiście okazał się totalnie „porąbany”, absolutnie aż nadto. Cóż mogę powiedzieć? Po pierwsze, w zasadzie nie wiem, o czym był. Ponad 2 godziny jakiejś mroczno-depresyjnej, miejscami nudnawej, „gumy do żucia”. Film prezentuje, chyba wedle zamierzeń reżysera, dwie postawy – dwóch sióstr – wobec końca świata. Według Larsa von Triera, to miał być film o pięknym końcu świata, ale ja nie znalazłam w nim zbyt dużo piękna. Owszem, złowroga planeta, zbliżająca się do Ziemi (o symbolicznej nazwie Melancholia), mająca ją oczywiście zniszczyć, jest piękna, niebieska, ale to wszystko. Cała reszta jest dla mnie bełkotem, ludzie zachowują się co najmniej dziwnie. Fakt rychłego końca świata wyzwala w nich irracjonalne zachowania, dla mnie nie do przyjęcia, bo dziwność jeszcze bym zrozumiała. Czasami z ust bohaterów pada słowo "strach", wyczuwa się ich samotność i bezradność. To, co ja odczytałam z filmu – który według mnie nie ma żadnego przesłania, albo jest ono trudne do odczytania – to że w zasadzie koniec świata nastąpił znacznie wcześniej, niż dokonała tego niszczycielska planeta. Sam akt destrukcji/zderzenia, to tylko „gwóźdź do trumny”. Duże wątpliwości budzi też we mnie zachowanie Ziemi pod wpływem zbliżającej się drugiej, dość masywnej planety. Mam nieodparte wrażenie, że fizycy/astrofizycy mieliby duży dyskomfort przy oglądaniu tego filmu. Wiem, to nie był film popularno-naukowy, ale takie rzeczy irytują. Zresztą wiele rzeczy irytowało mnie w tym filmie: ten pseudopoetycki nastrój, który przytłaczał i jednocześnie nużył, sztuczność oraz dziwaczny, nachalny symbolizm. Mocną stroną filmu była jedynie muzyka. To nie jest film katastroficzny, nie jest też typowym sci-fiction, pewnie miał być psychologiczny. Mało słów, dużo obrazów. Po zakończeniu filmu miałam w głowie pustkę… może reżyserowi właśnie o to chodziło?

Życie na podsłuchu

2011-12-30T18:44:00.001+01:00

Tak się składa, że ciągle oglądam filmy z opóźnieniem. Związane to jest przede wszystkim z tym, że nie mam czasu na chodzenie do kina i robię to bardzo rzadko. W domu głównie siedzę przed komputerem i piszę, więc mam też problem ze znalezieniem czasu na pełnometrażowy film, tym bardziej że lubię mieć odpowiedni nastrój. A nie łatwo jest znaleźć nastrój na film o czasach komuny. Jednak bombardowanie słodkością, które przed świętami i w czasie świąt odbywało się na ekranach telewizorów, tak mnie zemdliło, że w końcu włączyłam sobie, nagrany już bardzo dawno temu, niemiecki film Życie na podsłuchu.

Film wielce utytułowany, mnóstwo nagród. Spodziewałam się więc, że to nie będzie jakiś knot. Bałam się tylko, czy aby - zgodnie z moimi poglądami - odda charakter czasów komuny. Oddał. Byłam mile zaskoczona, że nic mnie w nim nie zirytowało. Pokrótce, akcja filmu toczy się w NRD. Główni bohaterowi to: artysta i jego żona/narzeczona (trudno powiedzieć), oficerowie Stazi i minister spraw wewnętrznych (czy jakoś tak). Film pokazuje rzeczywistość komunistycznych Niemiec, mentalność ludzi, którzy pracowali dla tego systemu i tych, którzy zostali w ten chory system wciągnięci siłą. Nie ma wygranych, nie ma bohaterów - to są tylko ludzie, ze wszystkimi swoimi wadami, naiwnym myśleniem, a czasami bezwzględnością graniczącą z chorobą psychiczną. Reżyser ukazuje mechanizmy działania tego systemu, ale też daje do zrozumienia, że w takim systemie trudno uciec przed koniecznością wyboru. Jednak nie zawsze okazuje się, że wiemy czym jest dobro, a czym jest zło, czym jest wina, a czym poczucie winy. Dziś z perspektywy czasu tak łatwo nam powiedzieć, to było złe, a to dobre. Ale wtedy? A co każdy z nas zrobiłby, gdyby znalazł się w takiej sytuacji? Tego nie wiemy i dobrze. Nie chcemy wiedzieć. Ale to nie zmienia faktu, że "zło nigdy nie zasypia". Czeka sobie, łypiąc co jakiś czas okiem i w odpowiedniej chwili budzi się. Bo zło nie mieszka w czasach, ono mieszka w ludziach. Dlatego tak bardzo nie chciałabym, aby te czasy kiedykolwiek wróciły. Bardzo istotnym momentem jest puenta. Wydawałoby się, że sprzedajność, zdrada, niszczenie ludzi mogą się komuś opłacić, a ten kto jest uczciwy i sprawiedliwy i tak nic z tego nie ma. Owszem ma. Pozostaje dobrym, przyzwoitym człowiekiem. Nie ma takich czasów, żeby nie warto było być przyzwoitym człowiekiem, nawet za cenę własnego życia, nawet jeśli nikt o tym nie wie, nawet jeśli nikt nie podziękuje. I dlatego ten system upadł, bo mimo wszystko więcej było ludzi przyzwoitych, których nie dało się zastraszyć, przekupić, zniszczyć.

Film doskonały, godny polecenia, szczególnie młodym ludziom, którzy nie znają tego systemu.

Gwiazdka 2011 / Navidad 2011

2011-12-28T15:17:00.000+01:00

Urok czerwonej cegły i zielonych framug, czyli Kaufhaus

2011-12-23T20:35:00.003+01:00

Przedświąteczne przedpołudnie spędziłam dzisiaj na bieganiu z aparatem po zabytkowym osiedlu robotniczym Kaufhaus w Rudzie Śląskiej. Miałam tam sesję fotograficzną, związaną z tematyką mojego ostatniego artykułu. Strasznie lubię takie klimaty, więc z przyjemnością udałam się w to, zapomniane przez Boga i ludzi, miasto w mieście. Co prawda niespodziewanie pojawiła się zima i nieco zmarzłam, ale warto było.

Kaufhaus to osiedle położone na granicy dwóch przemysłowych dzielnic: Nowego Bytomia i Chebzia. Pierwsze budynki zostały wybudowane w 1880 roku dla powstałej obok Huty Pokój. Nazwę dzielnicy zaczerpnięto od, znajdującego się w centrum osiedla, najstarszego w Polsce domu towarowego Kaufhaus (wybudowanego w 1904 roku). Dom towarowy był w tamtych czasach fenomenem na skalę europejską. Na trzech kondygnacjach budynku znajdowała się duża przestrzeń handlowa, była nawet winda. Budynki mieszkalne na osiedlu to typowe familoki (we wszystkich budynkach były dwupokojowe mieszkania, po dwa na każdym piętrze, na każde dwa mieszkania przypadała jedna ubikacja położona na półpiętrze). W momencie powstania mieszkania te były bardzo nowoczesne, przeznaczono je dla wyższych rangą robotników i średniej kadry technicznej.

Znajduje się tu także kamienica, która pojawiła się w filmie Kazimierza Kutza Paciorki jednego różańca. Problem z takimi osiedlami polega na tym, że często upadają w wyniku zamknięcia zakładu pracy (kopalni, huty, fabryki), który stanowił jedyne źródło egzystencji mieszkańców. Młodzi uciekają, zostają starzy, zanikają więzi społeczne, tak silne jeszcze w czasach mojej młodości. Ponieważ nie ma właściciela osiedla, domy ulegają destrukcji. Czasami uda się znaleźć jakiś sposób na życie, na ponowne zespolenie więzi, tak stało się w katowickim Nikiszowcu, gdzie postawiono na turystykę. Odnowiono budynki, odbywają się tam liczne imprezy. Coś się dzieje. W latach 80. XX wieku zapadła decyzja o rozbiórce Kaufhausu, w rezultacie połowa najstarszej części osiedla przestała istnieć. W pierwszych latach XXI wieku przeprowadzono remont ulicy oraz osiedla i już nie wyprowadza się ludzi. Może i tu znajdzie się jakiś pomysł, bo osiedle ma swój urok.

Dom towarowy Kaufhaus od którego przyjęto nazwę osiedla

Familoki usytuowane wzdłuż ul. Niedurnego

To też dom towarowy, tylko z innej strony

Dla mnie symbol osiedla familoków - klopsztanga. Dla niezorientowanych, to po prostu trzepak. Z podobnego spadłam w wieku 5-6 lat i złamałam sobie obojczyk. Mogę powiedzieć, że sporą część dzieciństwa spędziłam na takiej klopsztandze.

Budynki są systematycznie odnawiane, ale mam wrażenie, że również dewastowane

W tle Huta Pokój

Ukazała się moja książka / Mi libro ha sido publicado

2011-12-14T12:18:00.000+01:00

Dostałam już pierwszy prezent gwiazdkowy. Właśnie wczoraj dostałam z wydawnictwa świeżutkie egzemplarze autorskie mojej książki. Bardzo mnie to cieszy, bo oznacza, że zamknęłam jeden etap mojego "twórczego" życia i mogę zacząć nowy. Książkę można kupić na stronie wydawnictwa Collegium Columbinum, ale nie jest to publikacja do tzn. "czytania do poduchy", to raczej pozycja polecana dla osób zajmujących się literaturą staropolską, ewentualnie literaturą z kręgu historii duchowości, Kościoła, ascezy itp. Dodam jeszcze, że autor utworu, który opracowywałam - Paweł Simplicjan - wydał swoje dzieło w 1601 roku, a zatem jest to pierwsze od ponad 400 lat nowe wydanie. Złożyłam sobie kiedyś taką obietnicę, że nie przestanę się zajmować Simplicjanem i literaturą z tego kręgu, dopóki ta książka nie ukaże się drukiem. Jednak nie oznacza to, że teraz przestanę - przeciwnie. Mam nowe pomysły i dużą motywację.

W przeddzień 30. rocznicy wprowadzenia stanu wojennego / 30 º aniversario del golpe de estado militar en Polonia

2011-12-12T23:12:00.003+01:00

Centralne obchody 30. rocznicy wprowadzenia stanu wojennego oraz wydarzeń Grudnia 1981 odbędą się w Katowicach. Będą też liczne uroczystości rocznicowe w Zabrzu, Bieruniu, Częstochowie i Bielsku-Białej. Szczegółowy program obchodów 30. rocznicy wprowadzenia stanu wojennego można znaleźć na stronie: www.13grudnia81.pl

13 de diciembre 1981 - Golpe de estado militar del general Wojciech Jaruzelski. Declaración del estado de guerra, no previsto en la Constitución, en todo el territorio nacional de Polonia. Detención de casi 10 mil de activistas de ”Solidaridad” y su internamiento, por tiempo indeterminado, en centros de aislamiento. Interrupción de la comunicación telefónica, programas de radio y televisión. Limitación de los derechos civiles fundamentales: libertad de expresión y publicación, libertad de sindicación, coalición y concentración, secreto de la correspondencia. Suspensión de la actividad de todas las asociaciones y sindicatos, como también de las escuelas. Como respuesta al golpe de estado, comienzan muchas huelgas, que son pacificadas con brutalidad.

Kuba w Brukseli / Mi hijo Kuba en Bruselas

2011-12-09T08:26:00.003+01:00

Wczoraj Kuba wrócił z kilkudniowego pobytu w Brukseli, gdzie gościł, na zaproszenie europosła Marka Migalskiego. Wrzucam kilka zdjęć z tego wyjazdu.

Kuba z kolegą Dawidem u Nigela Farage'a w jego biurze

Snuję plany wakacyjne

2011-12-07T08:49:00.000+01:00

Za oknami bura jesień, a dużymi krokami nadchodzi zima, a ja snuję plany wakacyjne. Wpadliśmy ostatnio na absolutnie wariacki pomysł, ale może zacznę od tego, że od wielu lat kołacze mi się po głowie inny kierunek moich wakacyjnych peregrynacji, a mianowicie Wschód. Jako że moje korzenie gdzieś tam na Wschodzie są umiejscowione, więc często myślałam o wybraniu się śladami przodków. Bardzo spodobały mi się wakacje w Świętokrzyskim, gdzie też podążałam śladami moich dziadków i pradziadków. A zatem przyszłoroczne wakacje mają przebiegać głównie śladami Trylogii Sienkiewiczowskiej. No więc wszystko już jasne - Ukraina. Nie wiem, co z tych planów jeszcze wyjdzie, ale na razie pomysł jest taki: wyjazd samochodem, niezorganizowany (to znaczy nie przez biuro podróży, tylko samodzielny), namiot. Droga ma przebiegać docelowo do Odessy, być może (jak starczy sił, pieniędzy i czasu) Krym. Po drodze chciałabym odwiedzić takie miejsca jak: Lwów, Kamieniec Podolski, Drohobycz, Truskawiec, Bar, Czortków. Może też "zjazd" do Mołdawii, do Kiszyniowa, ale tu się nie upieram. W drodze powrotnej myślałam o północnej Rumunii i Bukowinie. W dużych miastach planuję noclegi w hostelach, polskich klasztorach lub u ludzi na kwaterach, na "dzikich stepach" w namiocie (niestety, nie ma za bardzo kampingów, ale powszechne jest rozbijanie się w ogródkach u ludzi). Zaczynam przeglądać blogi osób, które w ten sposób podróżowały. Da się. Nie jest tak niebezpiecznie, jak się powszechnie uważa, jedyne co doskwiera to łapówki wymuszane przez milicję. Wiele osób bardzo narzeka na jedzenie, zatem zamierzam zabrać z Polski wszystko, łącznie z własnym gazem i sprzętem do gotowania, czyli garnki i patelnie. Na miejscu można kupować jedynie chleb i jajka. Benzyna na Ukrainie jest znacznie tańsza niż w Polsce, więc mam nadzieję, że uda się dojechać jak najdalej, czyli do Krymu. No i jak Wam się podoba taki pomysł?

Krym (foto zaczerpnięte z internetu)

Świat potrzebuje idiotów

2011-11-30T14:55:00.001+01:00

W ostatnim dniu listopada wzięło mnie na filozoficzne rozważania. Otóż, od pewnego czasu mam przeczucie, graniczące z pewnością, że współczesny świat nie potrzebuje ludzi mądrych, inteligentnych, bystrych, kojarzących fakty, a wręcz przeciwnie - potrzebuje idiotów. W zasadzie, oglądając przeciętny program w TV (czy to informacyjny, czy rozrywkowy), mam wrażenie, że jest on przygotowany dla ludzi o ilorazie inteligencji nogi stołowej. Przykład: TVN24, program wczesnoporanny prowadzony przez Jarosława Kuźniara. W jakimś mieście pali się kamienica i pan redaktor prowadzi rozmowę via łącza telefoniczne z dowodzącym w akcji strażakiem. Muszę tu dodać, że na wizji pokazywana jest owa kamienica, która wygląda jak płonąca Warszawa w ostatnim dniu powstania, płomienie buchają wszystkimi otworami i widok jest raczej apokaliptyczny. A rozmowa brzmi to mniej więcej tak (w namiasach moje komentarze):

– Co się stało? – pyta redaktor (bo przecież nie widać tych buchających płomieni)

– Pali się kamienica – odpowiada strażak. (A jednak! Ktoś zauważył!)

– A jak to się stało, że się zapaliła?

– Jeszcze nie wiemy. Albo sama się zapaliła, albo ktoś podpalił. (Dziwne, a ja myślałam, że Zeus pierdzielnął piorunem!)

– Czy ewakuowaliście wszystkich ludzi? – pyta dociekliwy redaktor. (A po co?! Część mogłaby się usmażyć na frytki! To byłby news!)

– Tak, wszystkich ewakuowano. (Uff! Rozczarowanie w głosie redaktora).

– To co teraz robicie? (Idziemy na piwo)

– Dogaszamy. (Niemożliwe!)

To nie jest oczywiście wierny cytat, ale sens został zachowany, a logika i inteligencja redaktora poraziły mnie.

Podobnie jest w innych programach, nawet reklamach. Przede wszystkim i wbrew pozorom, w czasach tak poprawnych politycznie, dominuje operowanie stereotypami (czy widzieliście w jakiejś reklamie faceta, który nie umie doprać skarpetek swojej żony?), oklepanymi pomysłami, językiem wulgarnym, agresywnym, poziomem godnym budki z piwem. Ale wypuszczając do ludzi sygnał kontrolny, coraz częściej dostaję odpowiedź, że coraz więcej z nich nie czuje tego problemu, nie przeszkadza im, że w bajce dla dzieci padają hasła „zabiję cię”, albo „dostaniesz w łeb idioto” (to wierne cytaty). Nie przeszkadza im, że redaktor programu informacyjnego nieustannie wypowiada własne zdanie, ocenia, mało tego obraża poszczególnych przedstawicieli sceny politycznej, zamiast być obiektywnym i rzetelnie przekazywać fakty (bo każdy medioznawca wie, że do tego są programy komentatorskie albo felietony). Człowiek inteligentny ma problem nie tylko z telewizją, gdzie lecą same durnowate seriale, ale i z pójściem do kina, bo tam znowu lecą same durnowate filmy. W księgarniach na półkach coraz więcej durnowatych książek, na zastraszająco niskim poziomie. Co to oznacza? Z jednej strony, można wysnuć wniosek, że na świecie dominują idioci, więc trzeba dla nich robić: kino, telewizję, książki, prasę itp. Ale z drugiej – nie podnosi się tego poziomu, tylko wychowuje kolejne pokolenia niedorozwiniętych umysłowo, podsuwając taki „szajs”, jakiego w czasach mojej młodości, nikt by nie przełknął. Gdyby w latach 70. lub 80. wyrzucono z ramówki TVP Teatr Telewizji, to doszłoby do rewolucji. Dziś to nikomu (czyt. większości) nie przeszkadza. Bo przecież liczą się rzesze, to na nich zarabia się pieniądze, a idiotami łatwiej rządzić (no i podobno "każdy głupek jest szczęśliwy", to usłyszałam dziś w Trójce). No to może teraz myśl z półki „teorie spiskowe”… może komuś zależy na tym, żeby społeczeństwo było durne, nie używało mózgu i można było mu wcisnąć każdą bzdurę, a i tak we wszystko uwierzy?

Dożyłam strasznych czasów…

Festiwal Slajdów Podróżniczych - Kontynenty Europa

2011-11-19T19:18:00.000+01:00

Dziś zaproszenie na kolejną edycję Festiwalu Slajdów Podróżniczych - Kontynenty Europa, który odbędzie się 25-26 i 29 listopada w Katowicach. Jak można przeczytać w tytule, jesienna edycja jest poświęcona Europie. Zapraszam tym serdeczniej, że 26 listopada (w sobotę) wystąpię z pokazem slajdów pt. "Szlakiem menhirów i legend celtyckich". Będę opowiadać o Bretanii. Szczegółowy program, szczegóły dotyczące miejsce pokazów i lista gości oraz innych atrakcji jest dostępna na stronie Festiwalu.

Wodospady Iguazú siódmym cudem świata!

2011-11-12T21:50:00.000+01:00

Mazury nie dostały się do siódemki współczesnych cudów świata, ale dostały się wodospady Iguazú, położone na granicy Argentyny i Brazylii. W związku z tym kilka zdjęć ukazujących niezwykłość tego zakątka Ameryki Południowej.

Halloween 2011 / Noche de brujas 2011

2011-11-01T12:49:00.001+01:00

Powiem krótko - było fajnie, okropnie dużo jedzenia i straszne filmy.:-)))

Zaduszki jazzowe / El concierto de jazz

2011-10-30T20:57:00.001+01:00

Właśnie wróciłam z koncertu jazzowego kwartetu Przemysław Strączek International Group, który odbył się w katowickim Jazzclubie Hipnoza. Lubię klimat tego miejsca, kojarzy mi się z okresem studiów doktoranckich, ponieważ mieści się koło mojego macierzystego wydziału. Czasami tam bywałam. W tamtych czasach to było jedno z niewielu miejsc w okolicy, gdzie można było napić się kawy. Koncert ciekawy, udany, choć nie porywający.

Hoy fotos del concierto del cuarteto de jazz que se llama Przemysław Strączek International Group.

Przemysław Strączek (PL) - gitara i Piotr Schmidt (PL) - trąbka

Francesco Angiuli (IT/NL) - kontrabas i Flavio Li Vigni (IT/UK) - perkusja

Przemysław Strączek, Piotr Schmidt, Flavio Li Vigni i Francesco Angiuli

Złotojesienne Katowice / Otoño en mi ciudad Katowice

2011-10-27T20:22:00.001+02:00

Mimo kilku dni chłodniejszych, wciąż panuje przyjazna aura. Biegnąc ze sprzętem fotograficznym z jednego wydarzenia na drugie, pstryknęłam kilka zdjęć. Było po prostu tak pięknie, ciepło i kolorowo, że nie mogłam sobie odmówić. Musicie przyznać, że w takim złotojesiennym anturażu Katowice wyglądają całkiem przyjemnie.

"Spodek" chyba każdy zna

"Spodek" - sala de deportes y espectáculos, el símbolo de Katowice. El nombre "Spodek" significa en polaco "platillo volante"

El centro de Katowice

"Rondo Sztuki", czyli taki stosunkowo młody twór, który wyrósł na środku katowickiego ronda. Jest to głównie miejsce, gdzie odbywają się wystawy, spotkania, jest też kawiarnia. Opiekunem jest Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach. Tu ma też swoją siedzibę Śląska Kawiarnia Naukowa, gdzie raz w miesiącu odbywają się "naukowe" dyskusje przy kawie.

La Rotonda del arte - sala de exposiciones

"Rondo Sztuki"

Pomnik Powstań Ślaskich

El monumento de las Insurrecciones Silesianas

Moje 5 minut na Targach Książki w Katowicach

2011-10-23T20:04:00.002+02:00

Nic nie pisałam wcześniej, ale od kilku dni wiedziałam, że na Targach Książki w Katowicach zostanie wręczona mi nagroda. Otrzymałam ją w sobotę, w ramach rozstrzygnięcia plebiscytu Book Top Silesia, czyli 50 książek najlepszych zdaniem Ślązaków, za dwie recenzje: Katedra w Barcelonie Ildefonso Falconesa i Lajerman Aleksandra Nawareckiego. Było to dla mnie duże zaskoczenie, a powagi dodawał anturaż Targów Książki. Dookoła wiele znamienitych postaci świata książki - naprawdę wielkie nazwiska. Nie powiem... niemałego problemu logistycznego przysporzył mi fakt, że równocześnie pracowałam podczas Targów i w tym samym czasie odbierałam nagrodę. Na szczęście rolę fotoreportera na tę część przejęła za mnie Karolina i nawet nieźle wyszły jej zdjęcia.

I miejsce w Book Top Silesia przypadło książce Barbary i Adama Podgórskich: Słownik gwar śląskich: Godomy po naszymu czyli po śląsku. Na II pozycji znalazł się Górnośląski ślabikorz, śląski elementarz (dzieło zbiorowe). Na III kolejna książka Barbary i Adama Podgórskich Mitologia Śląska. Przywiarki ślónskie. Leksykon i antologia śląskiej demonologii ludowe. Wśród pierwszych 10 pozycji, poza Pamięcią i tożsamością Jana Pawła II (6 miejsce) i Władcą pierścieni J.R.R. Tolkiena (8 miejsce), znalazły się wyłącznie książki autorów śląskich. Zresztą w całym "topie" było bardzo dużo książek śląskich, o Śląsku lub napisanych przez Ślązaków.

Więcej o Book Top Silesia w "Wiadomościach24" oraz na stronie plebiscytu, gdzie jest pełna lista książek, które znalazły się w grupie 50 najlepszych zdaniem Ślązaków: Book Tok Silesia.

Oprócz mnie zostały wyróżnione jeszcze dwie osoby

Nagroda jest bardzo fajna. Dostałam wielką torbę pełną książek

Dużym zaskoczeniem było wkroczenie na scenę Kuby wraz z kolegami, z bukietem kwiatów

Potem trzeba było powiedzieć, dlaczego rekomendowało się tę właśnie książkę. Ja mówiłam o Lajermanie, którego autorem jest pół-Ślązak, pół-Kresowianin. W książce pisał o swoim doświadczaniu Śląska, jako przybysza z krainy Trylogii. Ja się w tej książce odnalazłam, bo mimo iż jestem tu urodzona, to też mam korzenie kresowe, z tym że w krainie Pana Tadeusza. Całe życie czułam się obco na tej ziemi i patrzyłam na nią jak na dziwnego zwierza. Dlatego tak bardzo poruszyła mnie książka Aleksandra Nawareckiego - uświadomiłam sobie, że są tacy jak ja i też mają podobne doświadczenia, ale w pewien "egzotyczny" sposób utożsamiają się ze Śląskiem.

Najfajniejsze jest to, że tego dnia na Targach był Aleksander Nawarecki, autor Lajermana (z prawej). Tak w ogóle, to my się znamy, bo ostatnio robiłam z nim dwa wywiady z okazji nagród, które ostatnio otrzymał. Za Lajermana odebrał Śląski Wawrzyn Literacki i Nagrodę im. ks. Augustina Weltzla - "Górnośląski Tacyt”

Był też Kazimierz Kutz

Rafał Kosik, autor książek dla dzieci z serii Felix, Net i Nika

Urszula Kozłowska, również autorka książek dla dzieci

Było też wiele atrakcji dla dzieciaków

I dla dorosłych

Były też spotkania z autorami spod znaku fantasy, ale mnie na nich nie było; był Kuba z torbą książek do podpisu.

Pierwszy dzień Targów Książki w Katowicach

2011-10-21T09:37:00.000+02:00

Wczoraj odbyło się oficjalne otwarcie Targów Książki 2011 w katowickim "Spodku". Jest sporo ciekawych wydawnictw, w tym stoiska antykwaryczne, gdzie po śmiesznie niskich cenach (1, 5, 10 zł) można kupić wiele fajnych książek. Niestety, mimo obniżonych cen, nowości i tak są drogie. Ponieważ obsługa medialna Targów jest znaczna, więc spotkałam wielu kolegów-dziennikarzy i wszyscy podzielają moje zdanie - ceny absurdalnie wysokie. Na przykład, album o Katowicach na starych pocztówkach (rzeczywiście pięknie wydany), w formacie nieco większym niż zeszyt to 115 zł! Za wejście do "Spodka" trzeba zapłacić 7 zł (ulgowy to zdaje się 4 zł), płatna szatnia. I to ma być promowanie książki papierowej? I tak jestem zdziwiona, że jest tyle ludzi, dużo młodzieży, która raczej ogląda niż kupuje. Ale widoczne jest zapotrzebowanie na takie imprezy. Nie godzę się na to, aby Śląsk był traktowany jako pustynia intelektualna i twierdzenie, że żyją tu tylko górnicy i debile, którzy nie czytają książek. Niestety, katowickiej imprezie daleko do targów krakowskich czy warszawskich.

Wpierw mały dowcip (ja z prawej strony)

Oficjalne otwarcie Targów ze wszystkimi VIP'ami

Otwarcia dokonała wiceprezydent Katowic Krystyna Siejna

Tadeusz Kijonka, redaktor naczelny miesięcznika "Śląsk" na swoim stoisku

Tadeusz Kijonka, prof. Jan Malicki (dyrektor Biblioteki Śląskiej i jednocześnie były promotor mojej pracy doktorskiej) i Zbigniew Sawicz (wybitny fotografik ze Śląska)

Na stoisku promującym książkę "Kod władzy" było tajemniczo

Były też stoiska antykwaryczne, czyli to, co kocham najbardziej - stare książki ze zżółkniętymi stronami, z postrzępionymi brzegami, w pięknych oprawach

A w kuluarach pojawiły się "inteligentne" roboty, które samodzielnie przemierzały korytarze, bezbłędnie rozpoznając przeszkody

Targi Książki w Katowicach

2011-10-18T21:42:00.001+02:00

Już w czwartek (20 października) ruszają w Katowicach Targi Książki 2011 - wielkie wydarzenie kulturalne. To także: największe w regionie spotkanie z nowościami wydawniczymi, możliwość poznania ulubionych pisarzy oraz osób świata kultury, ogromny kiermasz książek po przystępnych cenach, konferencje, happeningi, warsztaty, pokazy filmowe i przedstawienia teatralne, konkursy i spotkania. Mnóstwo imprez towarzyszących, w które włącza się całe miasto. Po prostu wielka frajda dla wszystkich maniaków czytania. Większość imprez będzie odbywała się w świeżo wyremontowanym katowickim "Spodku".

Co ja mogę polecić z przebogatej oferty? Po pierwsze, szczególnie zachęcająco zapowiada się festiwal reportażu pod nazwą KATOWICE NON-FICTION, który odbędzie się w niedzielę 23 października w katowickim Rondzie Sztuki. W całodziennych spotkaniach udział weźmie wielu znanych reporterów. Sami zobaczcie program.

Bardzo polecam wielbicielom fantastyki spotkania z czołowymi polskimi autorami książek spod znaku fantasy, w tym np.: Jakubem Ćwiekiem, Piotrem Cholewą czy Andrzejem Ziemiańskim. Tę część targów przygotował Śląski Klub Fantastyki.

Pewnie zauważyliście, że od wielu miesięcy na moim blogu wisi banner plebiscytu "BOOK-TOP SILESIA - 50 książek najlepszych zdaniem Ślązaków". Bardzo wspieram tę akcję, bo pomysł jest świetny, a sama też biorę nieco udział w promowaniu niektórych książek. Plebiscyt przebiegał w kilku etapach. Ruszył na początku roku kalendarzowego. Aby znaleźć się wśród najlepszych 50, zaproponowana przez internautów książka musiała uzyskać minimum 50 pozytywnych komentarzy. Drugi etap rozpoczął się pod koniec czerwca 2011 i polegał na głosowaniu na wybrane pozycje z listy. Ranking zakończył się w tym miesiącu, a nagrodzone książki zostaną zaprezentowane właśnie podczas Targów Książki w sobotę 22 października o godz. 11:00.

Podczas Targów Książki w katowickim Spodku, po raz pierwszy w Polsce, zaprezentowana zostanie książka Kod Władzy. Autorem jest niejaki Victor Orwellsky - oczywiście to pseudonim literacki. Prawdziwym autorem jest pracownik Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, którego zresztą znam, ale nie mogę wyjawić prawdziwego nazwiska. Autor powieści w niespełna pół roku trafił do ponad 1,5 milionowej rzeszy czytelników. I mimo że książka została porównana do Kodu da Vinci, a zatem to nie jest tematyka, która mnie pociąga, a książek mających w tytule słowo "kod" nie trawię z zasady, to jednak korci mnie, aby przeczytać - z ciekawości, rzecz jasna.

Więcej informacji oraz program można znaleźć na stronie Targów Książki w Katowicach.

Rok pod znakiem sztuk pięknych

2011-10-14T22:28:00.001+02:00

Nowy rok szkolny rozkręcił się na dobre. Dla niektórych oznacza to dużo pracy, szczególnie dla tych, co mają w planach maturę, czyli mam na myśli Karolinę. Karolina rozpoczęła bardzo intensywną naukę, połączoną z zajęciami pozalekcyjnymi: raz w tygodniu zaawansowany angielski, raz zaawansowana matematyka i raz pięciogodzinne zajęcia z rysunku, malarstwa i kompozycji. Jeśli chodzi o te ostatnie, to z powodu przygotowywania się do zdawania na Akademię Sztuk Pięknych. W zeszłym roku wahała się, myślała o architekturze wnętrz na Politechnice Śląskiej w Gliwicach, chodziła nawet na rysunek w tym kierunku, ale widziałam, że to nie jest to. Teraz jest zachwycona. Ma najlepszego nauczyciela na Śląsku, słynącego z tego, że świetnie przygotowuje do egzaminów na ASP i większość jego uczniów dostaje się. Ale nie przyjmuje każdego na ucznia, tylko wybitnie zdolnych. Dlatego nie mieliśmy pewności, czy przyjmie Karolinę, bo my się nie znamy, trudno nam ocenić zdolności Karoliny, a w naszej rodzinie od siedmiu pokoleń (jak nie dalej) nie było żadnego artysty. Ale Karolina uparła się. Pan nie dość, że ją przyjął, to jest w najlepszej grupie, a po obejrzeniu jej dotychczasowych prac i po pierwszych zajęciach stwierdził, że jest bardzo zdolna, ma potencjał, świetnie rysuje sylwetki ludzi. Karolina chce zdawać na wzornictwo przemysłowe, on powiedział, że powinna również złożyć na wzornictwo tkanin i projektowanie mody do Łodzi. Jedyne, co go martwi, to wzrok Karoliny. Mówi, że stojąc daleko od modela, będzie miała problem z dostrzeżeniem wszystkich szczegółów i powinna mieć silniejsze okulary, specjalnie do malowania/rysowania.

Karolina z niedokończonym rysunkiem swojej dzisiejszej modelki

Pora na grzyby i orzechy / Temporada de las setas y las nueces

2011-10-02T17:35:00.000+02:00

Wreszcie wielki wysyp. Po kilku nieudanych wypadach do lasu (było zbyt sucho) Krzysiek przywiózł dziś górę grzybów i wór orzechów. Teraz trwa akcja suszenia, chociaż tylko ok. jedna trzecia weszła do suszarki.

Na zdjęcie załapała się nawet nasza ślepa persica (leży na swoim legowisku w swoim fotelu, zwinięta w kłębek)

Akcji czyszczenia grzybów kibicowała Mietka...

...która była również zainteresowana praniem, rozwieszanym przez Karolinę na balkonie

W stronę Trzech Kopców / Segundo día en las montañas

2011-09-30T22:00:00.000+02:00

Jeszcze kilka zdjęć z weekendu w Beskidzie Żywieckim. Tym razem ze szlaku w kierunku Trzech Kopców. Trasa wiodła granią, przez kilka szczytów - ostatni to właśnie Trzy Kopce. Ale do nich nie doszliśmy, bo było za daleko, a mało czasu. Musieliśmy też pamiętać o powrocie przez zakorkowane Bielsko-Białą (gdzie trwa ogólnomiejski remont dróg), a ostatecznie wracaliśmy przez Żywiec. Po drodze wskoczyliśmy do restauracji Horolna (Przybędza k/Żywca) na żurek. Niestety, mimo odbytych tu kuchennych rewolucji Magdy Gessler, restauracja okazała się totalną pomyłką - żurek fatalny, kwaśny, że na boki wykręcało, sprawiał wrażenie, że ktoś go octem doprawił i generalnie zrobiony na wodzie, a do tego drogi. Według menu, miał być z jajkiem i białą kiełbasą, jajko było, ale kiełbasa chyba się rozpuściła. Do tego kelnerzy, którzy nie byli zainteresowani obsługą. Byliśmy w porze powrotów z weekendu, ale restauracja świeciła pustkami. Właściciel widzi chyba swój sukces jedynie w chwaleniu się, że była u niego Magda Gessler. Na każdej stronie menu widnieje jej zdjęcie (jakby była jednym z dań) , ale nie tylko, bo i błędy ortograficzne. Na ścianach lokalu wiszą chodniki z IKEI, zaś menu informuje, że wszystkie "dzieła sztuki" znajdujące się w restauracji są do kupienia (nie wiem, czy te chodniki też). Do tego przy wjeździe wita megalomańska tablica z gigantycznym zdjęciem właściciela w pozie, niczym z reklamy klubu nocnego. Duży niesmak, bo pan nawet nie ma urody Banderasa.

Początek dnia oczywiście z kawą

Dowód na to, że w Europie nie ma granic;-)

Na Krawcowym Wierchu / En la cumbre "Krawcowy Wierch"

2011-09-27T12:28:00.000+02:00

Jak wczoraj napisałam, elementem weekendowego wypoczynku był nocleg w bacówce na Krawcowym Wierchu. Samo jej położenie jest bardzo urokliwe, na zboczu góry, wielkiej polanie, która kiedyś zapewne była miejscem wypasu owiec, z pięknym widokiem na góry i las. W bacówce nie ma zbyt luksusowych wygód, nie ma prądu, a ciepła woda jest włączana tylko na 3-4 godziny wieczorem i tylko wtedy, gdy bacówka jest pełna ludzi, czyli w weekend. Ale nie po to się jedzie w góry, więc ten rodzaj niewygód mi nie przeszkadza. Mieliśmy własne śpiwory i miejsce do spania, i to wystarczy.

Przygotowanie do ogniska

Przy ognisku zebrali się niemal wszyscy mieszkańcy bacówki

Weekend w górach / Fin de la semana en las montañas

2011-09-26T13:14:00.004+02:00

Jak tylko dowiedziałam się, że długoterminowe prognozy wieszczą wspaniałą pogodę, od razu postanowiłam spędzić trochę czasu z dala od cywilizacji. Cały weekend przemierzaliśmy szlaki Beskidu Żywieckiego, z noclegiem w bacówce na Krawcowym Wierchu. Było suuuper: cisza, spokój, piękne widoki, mało ludzi, cudowny zapach lasu, żywicy, odgłosy dzięciołów stukających w drzewa, szum wiatru w koronach wysokich świerków... Zazdrośćcie wszyscy, którzy kisiliście się w czterech ścianach.

Este fin de la semana he pasado en las montañas que se llaman Beskid Żywiecki y están situado en el sur de Polonia (en la frontera con Eslovaquia). Las montañas no son altas - 990-1200 mts. pero muy hermosas, sobre todo durante el otoño.

"Wspinaczkę" rozpoczęliśmy we wsi Glinka (koło Ujsoł)

Szliśmy coraz wyżej i wyżej, a okolice robiły się coraz bardziej wyludnione

Czasami w lesie było dość mokro

Przerwa na jedzenie

Żadnego dzikiego zwierza nie widzieliśmy

O północy w Paryżu

2011-09-19T11:20:00.001+02:00

Wreszcie udało mi się wyskoczyć na najnowszy film mojego ulubionego reżysera - Woody’ego Allena O północy w Paryżu (Midnight in Paris). Szłam z duszą na ramieniu, bo słyszałam różne opinie. Ale wyszłam absolutnie zachwycona, kolejne arcydzieło w wykonaniu mistrza! Film rozpoczyna się malowniczą podróżą ulicami Paryża widzianymi oczami człowieka, kochającego to miasto. I aż trudno uwierzyć, że film nakręcił mieszkaniec Nowego Jorku, mało tego, uważający właśnie Nowy Jork za najpiękniejsze miasto na świecie. A tu zaskoczenie, Paryż pokazany przez Woody’ego Allena jest piękny, gustowny, subtelny, tajemniczy, malowniczy, pełen barw jak obrazy Moneta i pełen energii jak artystyczna bohema lat 20. ubiegłego stulecia. Nie jest snobistyczny, nie jest nudny, nie jest kiczowaty. To nowe oblicze Paryża sprawiło, że nagle poczułam ochotę tam znowu pojechać, choć często narzekałam, że Paryż jest brudny i pełen turystów. Jak zwykle, Woody Allen poświęcił swoje dzieło relacjom międzyludzkim. Tym razem pokazał, jak trudno ludziom się dobrać, że czasami nie wystarczą wspólnie spędzone lata. Ludzie tak naprawdę oceniają się zbyt powierzchownie, robiąc sobie tym samym krzywdę. Warto zatem z dystansu spojrzeć na związek, bo może się okazać, że tak naprawdę jesteśmy dla siebie obcy. Innym problemem poruszonym przez reżysera jest sentyment do minionych czasów/epok i niemożność znalezienia się w czasie współczesnym. Według Allena, każdy czas jest dobry, zawsze jest w nim coś pięknego, fenomenalnego, nie warto wyłącznie żyć przeszłością, bo można stracić coś cennego, co niesie teraźniejszość. Jeśli dodać jeszcze, że widzowi towarzyszy przepiękna muzyka, świetna gra aktorska (szczególnie Owena Wilsona) i dowcip w stylu Woody’ego Allena, to można ten film nazwać wydarzeniem co najmniej roku. Absolutnie polecam! I powiem jeszcze jedno… gdy skończył się film i zaczęły lecieć litery ludzie nie wstali z miejsc, tylko jak zaczarowani słuchali muzyki. Pierwszy raz mi się to zdarzyło. Widać publiczność chodząca na filmy Woody’ego Allena też jest wyjątkowa.

Karlova Studánka

2011-09-17T19:48:00.003+02:00

Relacje z mojego krótkiego pobytu w Czechach kończę zdjęciami z Karlovej Studánki. To przepiękne miasteczko położone w Jesenikach; malownicze i urokliwe sanatorium o charakterystycznej architekturze (domki wyglądają jak z bajki). Ciekawostką jest to, że według pomiarów klimatycznych jest tu najczystsze powietrze w Europie środkowej. Na terenie całego miasteczka obowiązuje zakaz palenia papierosów. Można do woli delektować się czystym powietrzem uzdrowiska, spacerować ślicznymi alejkami, parkami, lasami i mosteczkami rozciągniętymi nad górskimi potokami spływającymi ze zboczy najwyższej góry Jeseników - Pradziada. Można także chodzić po okolicznych górach. Dzięki swojemu wyjątkowemu położeniu i leczniczemu klimatowi Karlova Studánka jest głównie miejscem kuracji pacjentów z chorobami dróg oddechowych, ale nie tylko, bo leczy się tu także: choroby onkologiczne, nadciśnienie i choroby naczyń krwionośnych oraz dolegliwości stawów i kręgosłupa. Do naturalnych źródeł leczniczych należy woda mineralna i naturalny dwutlenek węgla pozyskiwany z głębokości 127 m. Naturalna woda mineralna ma wysoką zawartość kwasu węglowego i metakrzemowego. Piłam - faktycznie bardzo smaczna, jakby lekko gazowana, bardzo orzeźwiająca. Wodę można darmowo pić do woli w pijalni wód znajdującej się w centrum miasteczka. Można także "zatankować" do jakiegoś pojemnika. Miasteczko zrobiło na mnie ogromnie pozytywne wrażenie, muszę tam kiedyś przyjechać na dłużej. Polecam wszystkim spragnionym czystego powietrza, spokoju, ciszy i zdrowego odżywiania.

Więcej o tym pięknym miejscu na stronie domowej Karlovej Studánki.

Jesenik i Jaskinia na Pomezi

2011-09-15T20:59:00.000+02:00

Dziś dalszy ciąg relacji fotograficznej z mojego dziennikarskiego zjazdu. Tym razem czeski Jesenik, uzdrowisko Priessnitz - pana który wynalazł prysznic oraz Jaskinia na Pomezi.

Jesenik leży w górach Jesenikach

Uzdrowisko Priessnitz

Priessnitzowi Polacy

Park uzdrowiskowy

Jaskinia na Pomezi (Jeskyně Na Pomezí)

Pokolenie bezkręgowców

2011-09-12T09:49:00.002+02:00

Mimo że wciąż czuję się młodo, rocznik zobowiązuje, więc będę przemawiać jako wapniak. Gdy byłam w szkole (czyt. podstawówka, liceum) podstawą egzystencji mojego pokolenia było buntowanie się. Zachwycałam się poezją romantyczną, bo tyle było w niej buntu, negacji zastanej rzeczywistości, walki z tym, co moje pokolenie uznawało za zło i wyśmiewania postaw konformistycznych. Czułam się dumna, że jestem indywidualistką, jak wielu z mojego pokolenia i gdy czytałam o Japończykach, którzy uznawali indywidualizm za postawę niepożądaną, to uważałam ich za kosmitów. Jak można nie mieć własnego zdania?! Nie bronić go?! To pozornie głupie pytania, ale tymczasem, niepozornie, kuchennymi drzwiami, na scenę wkroczyło pokolenie, które uznaje indywidualizm i posiadanie własnego zdania za przeżytek. Skrajny materializm doprowadził młodych ludzi do wyzbycia się poczucia własnej wartości. Tak, wbrew pozorom, tak właśnie jest. Bo jeśli ktoś nie potrafi być sobą, nie chce być sobą i dla pieniędzy (zresztą marnych) chętnie wyzbywa się własnego zdania, to jest dla mnie moralnie nie do przyjęcia. Zdecydowanie bardziej wolę ludzi mających nawet odmienne zdanie, ale mających je, niż tych, którzy są jak gluty na ścianie – płyną tam, gdzie ich wyplują. Od pewnego czasu bardzo dotkliwie odczuwam natężającą masę takich ludzi, których na potrzeby tego tekstu nazwałam bezkręgowcami. Ta masa mnie obezwładnia, że czasami odechciewa mi się żyć. Manekiny bez twarzy, z pustką w oczach, bezwolni, glutowaci. Ktoś mógłby się zapytać, dlaczego mi to przeszkadza. Odsyłam zatem do „Sklepów cynamonowych” Brunona Szulca. Dla tych, którzy nie czytali, manekiny to nie ludzie, to puste kukły, które można ustawić tam, gdzie się chce, zrobić z nimi, co się chce. Nie mają duszy, własnego zdania, nie są nic warte. Można nimi manipulować, rządzić, wykręcać ręce, wydłubać oczy, włożyć śmieszny kapelusz na głowę, albo… ją w ogóle urwać. Gdybym kogoś zapytała: czy chciałbyś, żeby wydłubali ci oczy albo urwali głowę, to pewnie ten ktoś uznałby mnie za szurniętą, a przecież codziennie pokolenie 20- i 30-latków godzi się na to bez szemrania. Łykają papkę laną przez telewizor, chłoną substytuty wolności, które oferuje im internet i portale społecznościowe, a każdy z nich ma kaganiec na twarzy. Poruszam się pomiędzy nimi i mam wrażenie, że żyję w matriksie. Każdorazowo, gdy mówię własny głosem, gdy okazuję, że nie boję się mówić tego, co myślę, reagują na mnie alergicznie: od złośliwego prychnięcia po agresywną wściekłość. Jestem postrzegana jako nienaprawialna wariatka, bardzo szkodliwa, którą trzeba odciąć od wpływu na rzeczywistość bezkręgowców (bo przecież bezkręgowców nie wolno budzić z letargu). To jest poniekąd trudne, bo jak się pracuje w mediach, to trudno taką osobę całkowicie obezwładnić. Może i w świecie bezkręgowców żyje się beznadziejnie, ale mimo wszystko czuję się wolna i chodzę z podniesioną głową. Nie zazdroszczę im niczego, bo ja nigdy nie sprzedałabym się za milczenie i udawanie, że czarne jest białe. Oczywiście boli, że człowiek jest niedoceniany, ale… zawsze mogę zamknąć oczy i wtedy widzę moją Patagonię.:-)

Jarnołtówek / La villa Jarnoltowek en los Montes Opawskie

2011-09-11T16:38:00.002+02:00

W Jarnołtówku mieszkaliśmy w bardzo fajnym ośrodku wypoczynkowych "MAX". Bardzo go polecam, zrobił na mnie dobre wrażenie. To fajne miejsce na krótki wypad w ten region Opolszczyzny. Jest tu basen, małe SPA, miejsca na grillowanie, dwa stawy ze złotymi rybkami, alejki spacerowe, dużo miejsca do wypoczynku. Okna wychodzą na Kopę Biskupią (889 m n.p.m.) - najwyższy szczyt Gór Opawskich, który wielokrotnie zaliczyłam swego czasu. Do tego blisko do wielu atrakcyjnych miejsc w Czechach. Ciekawostką tego hotelu jest jego właściciel, pan Adam, który ponoć widział UFO. Na stronie ośrodka jest link do artykułów i filmów na ten temat. Zachęcam do poczytania. Rozmawialiśmy z nim i jego relacja była bardzo emocjonalna, robiła wrażenie. Trudno powiedzieć, co widział, na pewno coś, ale do istnienia UFO jestem bardzo sceptycznie nastawiona i uważam, że wszystko można naukowo wytłumaczyć, a jeżeli czegoś nie umiemy wytłumaczyć, to znaczy, że nasza wiedza jest jeszcze zbyt mała.

La villa Jarnoltowek se localiza en en los Montes Opawskie (en el sur de la Polonia, cerca de la frontera con la República Checa), esta situado a los pies de Biskupia Kopa (889 mts). Estuve en un hotel hermoso en Jarnoltowek. Abajo algunas fotos desde el hotel.

Właściciel ośrodka pan Adam - człowiek, który widział UFO

Panorama Jarnołtówka / La villa Jarnoltowek

W Jarnołtówku też jest most zakochanych

Góry Opawskie / Los Montes Opawskie

Kopa Biskupia (889 m n.p.m.)

Zamek w Mosznej / El castillo en Moszna

2011-09-07T10:59:00.004+02:00

Po pobycie w Opolu nasze dziennikarsko-redaktorskie obrady przeniosły się do Jarnołtówka na Opolszczyźnie. Po drodze odwiedziliśmy, znany i często odwiedzany przez członków mojej rodziny, zamek w Mosznej. Nie muszę chyba dodawać, że robiłam za przewodnika. Miło było zobaczyć wreszcie ściągnięte rusztowania, bo jak ostatnio byłam, to zdjęcia nie były zbytnio atrakcyjne ze względu na remont elewacji. Poniżej zdjęcia zamku z zewnątrz, wewnątrz oraz z parku. Z dziennikarskiej rzetelności kilka danych: 365 pokojów, 99 wież, powierzchnia 7 tys. m kw. Początki zamku sięgają XVII wieku. Rodzina Tiele-Winckler mieszkała tu do 1945 roku (czyli do ewakuacji) i wtedy to właścicielka - pani Róża - rzuciła się z jednej z wież. Na końcu jest nawet takie zdjęcie z kościotrupkiem... nie wiem, ale to chyba z tej wieży się rzuciła.

El castillo en Moszna esta ubicado en el región de Opole. Este es - conjunto de parque y palacio - antigua residencia de la familia alemana de los Tiele-Winckler. Los orígenes de la construcción se remontan al siglo XVII. El palacio posee en total 365 habitaciones y 99 torecillas y tiene una superficie de 7.000 m2. Recuerda a los castillos ingleses de la época isabelina. Actualmente se ha convertido en hotel. Allí también esta localicado el centro terapéutico de la neurosis. Una de sus mayores atracciones son sus cuadras de caballos de pura sangre ingles.

Opole - szlakiem pomników i śląskich symboli

2011-09-04T16:25:00.006+02:00

Tradycyjnie przełom sierpnia i września spędzam w gronie dziennikarzy/redaktorów na corocznym zjeździe. W tym roku kilkudniowe spotkanie odbywało się na Opolszczyźnie. Oprócz części oficjalnej (warsztaty, spotkania z VIP'ami itp.), była część nieoficjalna, czyli turystyczno-krajoznawcza. Muszę przyznać, że mimo częstej bytności na Opolszczyźnie, tylko jeden raz w życiu byłam w Opolu i to ponad 20 lat temu. Z przyjemnością spacerowałam uliczkami Starego Miasta i odwiedziłam kilka fajnych, a wcześniej nieznanych mi miejsc. Niestety, zdjęcia robione były dość późnym popołudniem i wieczorem, stąd kiepskie oświetlenie.

Hace algunas días estuve en Opole - una ciudad que esta situado en el sur de Polonia, en río Oder - en un encuentro de los periodistas. Opole es una de las ciudades más antiguas de Polonia. La región de Opole fue la cuna de la tribu de los Opolanos, que se integró en el Estado Polaco recién creado en 966 año. Opole se desarrolló a partir del siglo X como capital regional de los eslavos opolanianos. Mas sobre Opole se puede leer en pagina de Wikipedia.

Ratusz został wzniesiony w 1864 r. (przebudowany w 1936 roku po zawaleniu się wieży). Wieża nie przypadkowo przypomina wieżę florenckiego Palacio Vecchio
Ayuntamiento en Plaza del mercado en estilo que es parecido a Palacio Vecchio en Florencia

Na najstarszych zabytkach Opola widać piastowskiego orła: żółtego na niebieskim tle. To symbol Śląska. Jednak w herbie Opola widnieje już tylko połowa orła. Żartowałam sobie, że Śląsk Opolski to też taki połowiczny Śląsk
El águila amarilla sobre el fondo azul - el símbolo de la Silesia

Te symbole sfotografowałam w kościele Św. Trójcy (franciszkanów), pochodzącym z początków XIV w.
Iglesia de Santísima Trinidad del principio de XIV siglo

Kaplica Św. Anny jest miejscem spoczynku książąt opolskich
La capilla de Santa Ana - lugar del entierro de los duques de Opole

Na wzgórzu uniwersyteckim, terenie byłego klasztoru dominikanów, znajduje się wiele zabytkowych rzeźb. Powyżej "Cztery pory roku"

La colina universitaria con las esculturas antiguas

Rektor Uniwersytetu Opolskiego jest wielbicielem sztuki, zbiera zabytkowe rzeźby, konserwuje i eksponuje na wzgórzu uniwersyteckim

Miejsce spoczynku księcia piastowskiego biskupa Jana Kropidły (ok. 1360-1421), dominikanina, metropolity gnieźnieńskiego, syna Bolka III Opolskiego i księżniczki Anny. Studiował na Uniwersytecie w Bolonii, był wytrawnym dyplomatą na dworach polskich i węgierskich, przyjaciele księcia Witołda i króla Władysława Jagiełły, ponadto podróżnikiem i budowniczym zamku w Opolu

Lugar del entierro de príncipe de la dinastía polaca de los Piastos y obispo Jan Kropidło (1360-1421), constructor del castillo en Opole

Peregrinus Opoliensis - Peregryn z Opola (ok. 1260 - po 1333), prowincjał polskich dominikanów, doradca papieża Jan XXII, myśliciel i autor znakomitych kazań
Peregrino de Opole (mas o menos: 1260-1333), asesor del papa Juan XXII, pensador y autor de los sermones excelentes

Na wzgórzu uniwersyteckim
En la colina universitaria

W cieniu uniwersyteckich zabudowań ciekawostka... mały cmentarzyk. Aż się prosi powiedzieć "Memento mori, panie rektorze"
Un cementerio pequeño en la sombra de los edificios universitarios

Pomiędzy starymi a nowymi zabudowaniami uniwersyteckimi rozciąga się mały park, a w nim ulokowano kilka współczesnych pomników znanych artystów polskiej piosenki. Na zdjęciu tylko trzy: Marka Grechuty, Czesława Niemena i Agnieszki Osieckiej

Las esculturas contemporáneas

Połączenie tradycji z nowoczesnością

Aleja gwiazd polskiej muzyki na opolskim Rynku
Paseo de los artistas de la música polaca en el mercado de Opole

To właściwie nic szczególnego, po prostu fontanna

Miejska Biblioteka Publiczna

Ściany "popisane" są gazetowym graffiti (ulubione teksty Edwarda Stachury z czasów studenckich)

Most zakochanych w Opolu (przy okazji, na zwieńczeniu orzeł już współczesny - tzn. połowa śląskiego orła). Faktycznie nazywa się Zielony Most
Puente de los enamorados en Opole

Zakochani wieszają kłódki ze swoimi imionami, a kluczyk wrzucają do wody
Los enamorados cuelgan los candados con sus nombres, y tiran la llave en el rió

Piastowska wieża usytuowana na wyspie Pasiece w miejscu wczesnośredniowiecznej osady. Symbol Opola - jedyna pozostałość dawnego zamku książęcego z początków XIII w. zburzonego w latach 1928-30. Obok fragment powstałego w zamian modernistycznego koszmarka, niestety, zaliczonego w poczet zabytków, więc nie do ruszenia
Medieval Torre de los Piastos - el símbolo de Opole

To mój pierwszy w życiu występ na opolskiej estradzie...
Anfiteatro del Milenio es conocido en toda Polonia, allí se organiza cada año el polaco Festival de la Canción Nacional

...niestety, przy pustej publiczności;-)

Słynny opolski amfiteatr
Anfiteatro del Milenio

Opolska Wenecja nad Młynówką o zachodzie słońca
Un canal "Młynówka" (Mühlgraben) de Opole

To samo miejsce w nocy
Un canal "Młynówka" de la noche

Również Młynówka, tylko z innej strony

Piknik w ukropie na koniec wakacji / Cumpleaños de mi hijo

2011-08-27T21:24:00.002+02:00

Dnia urodzin raczej się nie wybiera. No więc musieliśmy się dostosować do panującej aury, a właściwie nie pozwolić jej na zepsucie nam imprezy Kuby z okazji jego 21. urodzin. Pogoda rzeczywiście była nieprawdopodobna, termometr w cieniu wskazywał 42 st.! W ogrodzie panowała prawdziwa sauna, więc mimo planów odpoczywania w hamaku czy na trawce, nie dało się tam zbyt długo wytrzymać. Tradycyjnie więc ograniczyliśmy się do konsumpcji.

Termometr w cieniu wskazywał 42 st.!

Gdy znalazł się w słońcu słupek rtęci powędrował jeszcze wyżej

Mimo upału, w ogrodzie widać już pierwsze oznaki nadciągającej jesieni

A to jest dowód na to, że kosmici są wśród nas. Kto oglądał kiedyś "Facetów w czerni" wie, o co chodzi.;-)

A na serio, to psy nowych sąsiadów rodziców

Cysorz to ma klawe życie.;-)

Solenizant i jego tort. Niestety, zapomnieliśmy o świeczkach

A teraz z utęsknieniem czekamy na front, który ma przyjść jutro i mamy nadzieję na ochłodzenie.

Kocia sesja zdjęciowa / Mis gatas

2011-08-21T15:07:00.000+02:00

Dziś efekt sesji zdjęciowej dwóch z trzech moich kotów - a dokładniej kocic. Trzeci - persica - nie pozowała, bo generalnie nie lubi tego, a poza tym kiepsko wygląda. Oto ciekawska Kita i leniwa Mietka.

Wanda ma 75 lat / Colonia polaca Wanda festeja sus 75 años

2011-08-16T11:27:00.005+02:00

Mas sobre la colonia polaca Wanda en la Republica Argentyna (Misiones) en castellano. Aca solo en polaco.

15 sierpnia Wanda, polska osada w argentyńskiej prowincji Misiones (na północy kraju) obchodziła swoje 75-lecie. Parę lat temu byłam w tym miasteczku, miałam okazję poczuć, co znaczy życie w polskiej osadzie na końcu świata, gdzie na każdym rogu widać ślady polskiej bytności. W związku z tą rocznicą, chciałam nieco opowiedzieć o okolicznościach pojawienia się Polaków w tym odległym zakątku Ameryki Południowej.

Generalnie można powiedzieć, że pojedynczy wychodźcy przybywali na tereny obecnej Argentyny już w pierwszej połowie XIX wieku (nie myląc ich z pierwszymi polskimi podróżnikami, którzy przyjeżdżali tu znacznie wcześniej). To właśnie w połowie XIX wieku zaczynają pojawiać się pierwsze polskie nazwiska, które następnie wielokrotnie przekręcane i zaadaptowane do fonetyki języka hiszpańskiego przetrwały do dzisiaj, nawet w rodzinach, które nie pamiętają swoich polskich korzeni. Emigracja do Argentyny znacznie ożywiła się po upadku powstania styczniowego (1864-1890). Znaczny jej procent stanowiła inteligencja (głównie z Kongresówki), w szeregach której można było spotkać wielu późniejszych żołnierzy wojska argentyńskiego, naukowców, profesorów, inżynierów i lekarzy.

Tropem pierwszych kolonizatorów czerwonej ziemi Misiones

Ok. 1890 roku wzmógł się napływ do Argentyny polskiej emigracji rolniczej i robotniczej. Odbywała się ona zarówno wprost z Europy, jak też z Brazylii, w której wcześniej już znaleźli się polscy wygnańcy, a niezadowoleni z warunków, jakie tam ich spotkały, szukali innej ziemi do osiedlenia. Ludność z Brazylii napływała głównie przez Urugwaj, w kierunku Montevideo oraz przez prowincje: Corrientes i Misiones.

Dalsze ożywienie emigracji polskiej do Argentyny nastąpiło po 1897 roku. Tym razem doszło do masowego exodusu rolników ze wschodniej Małopolski. Na wywołanie tego zjawiska wpłynęła z jednej strony tzw. „gorączka parańsko-brazylijska” z lat 1895/6, a z drugiej niezwykle intensywna agitacja niemieckich biur pasażerskich z Hamburga i Bremy. W listach rozsyłanych po całej wschodniej Małopolsce znajdowały się informacje, mające na celu jak najatrakcyjniejsze przedstawienie Argentyny, np. zachęcanie tanią ziemią, darmowym karczowaniem puszcz, darmowymi polowaniami i brakiem podatków. Łatwo się domyślić, że tysiące ludzi z nadzieją na wspaniałą przyszłość ciągnęły do Argentyny. Po przybyciu na miejsce najczęściej rzeczywistość okazywała się zupełnie inna niż ta, którą obiecywały niemieckie agencje. W miarę czasu zaczęły pojawiać się problemy z rozmieszczaniem napływającej ludności. Przybywający rolnicy zazwyczaj byli bez grosza przy duszy, przez co nie mogli zakupić ziemi, ani rozpocząć własnego biznesu. Inną barierą była nieznajomość hiszpańskiego, a na prowincji nie było tłumacza. Duże miasta takie jak Buenos Aires, Cordoba, Mendoza, San Juan czy Santa Fé szybko dosłownie „zatkały się”. Poza tym rozmieszczeni tam Polacy wciąż byli niezadowoleni i często prosili o przesiedlenie. Tymczasowo umieszczano ich z całymi rodzinami w tzw. hotelach imigrantów. Niestety, do portu w Buenos Aires wciąż przypływały nowe kontyngenty.

Podróżując po czerwonej ziemi prowincji Misiones

Na "tierra colorada" wszystko jest czerwone, nawet to co naturalnie nie jest czerwone

W takiej sytuacji Generalna Dyrekcja Imigracji wystosowała pismo do gubernatorów poszczególnych terytoriów i prowincji z zapytaniem o możliwości przyjęcia polskich wychodźców. Na prośbę odpowiedział jedynie gubernator terytorium Misiones - Juan José Lanusse. Zdawał sobie sprawę, że „materiał” z północnej Europy nie jest odpowiedni do przesiedlenia się do klimatu subtropikalnego, ale postanowił zaryzykować i przyjąć polskich rolników. W Misiones zajęto się nimi bardzo życzliwie i chyba jedynie dzięki tej życzliwości wszyscy od razu nie uciekli z czerwonej ziemi (zwanej tierra colorada). Polskie osady w Misiones zaczęły wyrastały jak grzyby po deszczu. Na początku XX wieku na całym terytorium pojawiło się wiele miasteczek o polsko brzmiących nazwach. Początki osadnictwa polskiego na tych ziemiach były niezwykle trudne. Przede wszystkim pod ziemię uprawną trzeba było wykarczować sporą część dżungli, która w klimacie subtropikalnym odradzała się w błyskawicznym tempie. Walczono nie tylko z egzotycznymi chorobami i dzikimi zwierzętami, nieznanymi zupełnie przybyszom z Polski, np. kajmany czy jaguary, ale i z wyjątkowo niszczycielskimi mrówkami, które potrafiły 3-4 razy do roku całkowicie zniszczyć pole. Polscy osadnicy byli jednak wytrwali i pracowici. Do dziś zachowały się opisy z wizytacji biskupich, w których Polacy określani byli jako szlachetny, pracowity i skromny naród, który wydarłszy puszczy ziemię na szerokich polach pobudował czyściutkie i malownicze chatki i kapliczki. Działalność Polaków u jednych wzbudzała zdumienie, u innych zazdrość. Jest to jednak dowód na rzeczywiście wielką pracę, jaką nasi rodacy wykonali dla rozwoju tej prowincji. „Polonizacja” Misiones postępowała szybko i pod koniec 1921 roku żyło tu już około 10 tys. Polaków. Jest to duża liczba, biorąc pod uwagę, że w tym samym czasie w dużych miastach - skupiskach Polonii argentyńskiej (np.: Buenos Aires, Rosario, Santa Cruz, Rio Gallego) żyło 6 tys. Polaków. Ogólnie w całej Argentynie pod koniec 1921 roku mieszkało 32 tys. emigrantów polskich.

Gdy po pierwszej wojnie światowej powstało niepodległe państwo polskie, rząd udzielał pewnej pomocy koloniom w Misiones w zakresie zakładania szkół, a ponadto została powołana do życia „La compania colonisadora del Norte”, która miała zająć się racjonalnym rozdziałem ziemi i założeniem nowych kolonii. Niestety, kompania nie pracowała tak, jak powinna, jej majątek niespodziewanie ulotnił się w nieznanym kierunku i w efekcie powstały tylko dwie kolonie: Wanda i Polana.

Hala sportowa w Wandzie

Miejsce, gdzie mieszkałam w Wandzie, widok o poranku

Nad dachami Wandy, widok z "mojego" mieszkanka

Społeczność polonijna na głównym placu - Paseo Republica de Polonia - w Wandzie

Kolonia Wanda powstała w 1936 roku (na fali tzw. drugiej emigracji 1920-1939, trzecia emigracja datowana jest na lata 1946-1950), ale jej historia rozpoczęła się już w 1933 roku, kiedy przybyli tu pierwsi Polacy, uciekający przed drugą wojna światową. Nazwa osady została nadana na cześć starszej córki marszałka Józefa Piłsudskiego. Pierwszym administratorem kolonii był José Orlikowski, a dyrektorem Juan Sikora. Wśród pierwszych polskich osadników znalazły się rodziny: Kotur, Jeleń, Grudniewski, Wiesa i Cieslar. Na początku lat 40. zebrała się pierwsza komisja ds. budowy polskiego kościoła Matki Boskiej Częstochowskiej. Juan Dzwoner i Francisco Firka przekazali pod budowę kościoła część swoich działek, tzw. chacras. Dzięki ofiarności wielu Polaków z Wandy kościół wybudowano, a pierwsza msza została odprawiona w 1945 roku. Kościół stoi do dziś i wśród potomków polskich osadników nazywany jest „Częstochową”. W Wandzie działa silny ośrodek polonijny, czego sama doświadczyłam (mam na myśli niezwykłą gościnność). Natomiast poza Misiones osada znana jest przede wszystkim jako miejsce wydobycia kamieni szlachetnych, głównie ametystów, znajduje się tu kilka kopalń, których właścicielami są oczywiście potomkowie polskich osadników.

Kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w Wandzie

Kopalnia kamieni szlachetnych w Wandzie

Na zakończenie tej opowieści chciałam dodać, że całe Misiones to wielki tygiel międzynarodowy. Są tu imigranci z najdalszych rejonów świata. Nie dziwota więc, że imigrantami Misiones żyje i co roku, we wrześniu, przez kilka dni odbywa się tu wielkie święto – Fiesta Nacional del Inmigrante w miejscowości Oberá. Miałam przyjemność wziąć udział swego czasu w tej fieście, ale o tym kiedy indziej.

Słonecznikowy las / El bosque de los girasoles

2011-08-15T18:45:00.001+02:00

Na ostatnim grzybobraniu trafiliśmy na wielkie pole słoneczników rozciągające się przy lesie. Te wielkie, soczystożółte łby słonecznikowe robiły wrażenie na tle lazurowego nieba. Jak na pocztówkach. Przypomniała mi się Umbria, gdzie swego czasu byliśmy na wakacjach. Tam też dominowały wzgórza porośnięte słonecznikami, całe hektary, po horyzont.

Sezon grzybowy uważam za otwarty / Temporada de las setas

2011-08-06T22:33:00.001+02:00

To drugie podejście w tym sezonie do grzybobrania. Znacznie lepsze niż poprzednie, choć jeszcze sporo trzeba się nachodzić. Bo albo leje i zimno, albo jest sucho. O dziwo, w lesie są jeszcze maliny i pojawiły się już jeżyny - całkiem dojrzałe. Wszystkie grzyby trafiły na suszarkę, już są praktycznie ususzone i jutro pójdą do słoików.

Bałtyk w wersji czarno-białej / Báltico en la versión negro-blanca

2011-08-03T22:38:00.001+02:00

Bez komentarza, po prostu można sobie popatrzeć.
Sin comentarios, solo para mirar.

Międzyzdroje

2011-07-24T21:29:00.000+02:00

Międzyzdroje nie są brzydkie, to nawet ładne miasteczko, pod warunkiem, że uderzyłaby w nie bomba biologiczna, bo w takich tłumach, jakie opanowują je podczas wakacji, to nawet dychać nie można. Ładne pensjonaty usytuowane wzdłuż morza zasłaniają skutecznie gigantyczne reklamy i stoiska z pamiątkami. Wszędzie wali muzyka i śmierdzi starym olejem frytkowym. Nie wiem, jak komuś się może to podobać i jak można odpoczywać w takim hałasie i smrodzie (tu pytanie do Wojtka, jak odebrał to miasto rok temu). Do tego plaża, sami zobaczcie na zdjęcia, tam nie można nawet ręcznika rozłożyć. Czegoś takiego to nie widziałam nawet na plażach Ziemi Ognistej, gdzie wylegiwały się tysiące fok i lwów morskich. A na molo wchodzi się przez coś w rodzaju marokańskiej mediny, czyli gwarny i również śmierdzący fragment ulicy osłoniętej od góry przed słońcem. Z Karoliną trafiłyśmy na super pogodę, unikatową w tym roku nad polskim morzem, jak się okazuje, ale zmęczyłyśmy się okropnie. Mogę chodzić po górach, z ciężkim plecakiem na plecach, ale chodzenie po kurorcie wyssało ze mnie wszystkie soki życiowe. To nie dla mnie.

Naprawdę zszokowało mnie

Na molo przynajmniej przyjemnie wiało

Wejście do "marokańskiej mediny";-)

Charakterystyczne fontanny usytuowane w okolicach molo

Przerwa na zupę ogórkową

Karolina na słynnej Alei Gwiazd

Wybrane przeze mnie, absolutnie subiektywnie, "łapki" tych, których cenię w polskiej kinematografii (po powiększeniu widać nazwiska)

Uff, zbliża się koniec dnia

Festiwal zachodów słońca / Fotos de las puestas del sol

2011-07-22T10:18:00.000+02:00

Pobyt nad morzem w okresie, gdy jeszcze była piękna pogoda, sprzyjał urokliwym spacerom o zachodzie słońca - oczywiście z aparatem w ręku. Narobiłam mnóstwo takich kiczowatych obrazków, ale cóż... zachód słońca nad morzem to z jednej stronie klasyka, ale z drugiej - po prostu kicz i nic tego nie jest w stanie zmienić, chociaż wciąż nas zachwyca.

Trzęsacz

2011-07-17T20:41:00.000+02:00

O historii Trzęsacza pisał Wojtek w zeszłym roku na swoim blogu, więc ja się dziś ograniczę tylko do wrzucenia naszych zdjęć z tego miejsca. Byłam tu ostatni raz bardzo dawno temu, chyba w latach 70-tych. Niewiele pamiętam, ale to co pamiętam, to obraz małej wioski, z walącymi się chałupinami i suszącymi się sieciami rybackimi. Teraz Trzęsacz wygląda jak mały kurorcik z małą promenadą wyłożoną kostką brukową, wzdłuż której rozlokowały się kramy z pamiątkami, lodziarnie i bary. Na końcu straszy potężna estakada wychodząca z klifu. Same ruiny kościoła, to raptem kawałek ceglastej ściany z otworami okiennymi, ja w pamięci mam znacznie większy fragment kościoła i to, że nawet gdzieś tam właziłam, chociaż było już ogrodzone.

Widok o zachodzie słońca. Zdjęcie zrobione teleobiektywem z naszej plaży w Pustkowie

Pustkowo

2011-07-16T20:42:00.004+02:00

Dziś chciałam pokazać, jak, mniej więcej, wygląda miasteczko, w którym rezydowałyśmy. Użycie słowa "miasteczko", to trochę za wiele, w rzeczywistości to wioska, w której jest jeden duży ośrodek, trochę domków dla turystów i pole biwakowe. Czego nie ma? Nie ma: ośrodka zdrowia, ani nawet lekarza (co akurat przetestowałyśmy na własnej skórze), apteki czy punktu aptecznego (to też nas dotknęło), bankomatu, a w większości sklepów (o zgrozo!) nie można było płacić kartą, zaś mój zasięg komórkowy pozostawiał wiele do życzenia. Nie ma nawet... kościoła! Dzięki temu mogłyśmy poczuć (w moim przypadku - przypomnieć sobie), jak to się żyło 20 lat temu. Nie narzekam, bo lubię nomen omen pustkowia, ale fakt faktem, że owe niedogodności dotknęły mnie osobiście i to w sposób hurtowy, bo wszystkiego potrzebowałam (no może poza kościołem).

Na terenie naszego ośrodka znajdowały się dwa baseny: jeden dla dorosłych (na zdj.) i drugi dla dzieci (z prawej strony)

Ten mały punkcik w środku, to Karolina usiłująca się zamoczyć

Cóż można robić na basenie? Opalać się, albo...

...kąpać

A to już widok z naszego pokoju. Pustkowo położone jest wśród pięknych lasów, naprawdę jest tu dużo zieleni. To co widać, to uliczka prowadząca na plażę (jakieś 100 m na lewo)

Nieco na prawo od poprzedniego widoku - główne (nie jestem pewna, czy nie jedyne) skrzyżowanie Pustkowa. Tu znajdują się sklepiki i bary, ale w liczbie policzalnej na palcach obu rąk, więc kameralnie

Zbliżenie na "centrum" Pustkowa

Przy drugim zejściu na plażę znajduje się replika krzyża stojącego na Giewoncie

Mały skwerek

Spacer uliczkami Pustkowa

Karolina wybiera pocztówki do koleżanek

Tak się złożyło, że nie mam na zdjęciu zejścia na plażę od strony naszego ośrodka, gdzie zawsze schodziłyśmy. Tam schodzi się po schodach, bo Pustkowo znajduje się na małym klifie (podobnie jak Trzęsacz, oddalony o ok. 2 km). Na tym zdjęciu jest drugie zejście, koło repliki krzyża z Giewontu. Jak widać, plaża oznaczona jest błękitną flagą, co znaczy, że jest jedną z 13 najczystszych plaż bałtyckich Polski

Trudno powiedzieć, co Karolina chciała wyrazić tą miną;-)

Pustkowska plaża. Widok z naszego grajdołka

A to teren naszego grajdołka. Na wyposażeniu pokoju miałyśmy leżaki, koce i parawan

Na pustkowskiej plaży odwiedził nas Kuba z jagodziankami, który przez wakacje pracuje w Dziwnowie

Powrót z Pobierowa oddalonego o 2 km

Pustkowska plaża o zachodzie słońca

Po powrocie znad morza / Retorno de la mar

2011-07-14T16:56:00.000+02:00

Wróciłyśmy - po wyjątkowo udanym pod względem pogodowym pobycie nad Bałtykiem. Jesteśmy wypoczęte, opalone, ja nieco wynudzona. Nie brakowało nam też atrakcji: tradycyjnie Karolina się rozchorowała (dostała zapalenia ucha), a mnie dopadło koszmarne uczulenie (i to dwa razy, zanim zorientowałam się, że to chodzi o truskawki). Mimo to wybyczyłyśmy się, ja dzięki przymusowemu leżeniu na plaży (do czego zmusiła mnie Karolina) mogłam nadgonić zaległości w lekturze. Jak pisałam kiedyś, byłyśmy w Pustkowie, które nawet w szczycie sezonu urlopowego zapewniało sporo spokoju zarówno na plaży, jak i w okolicy. Zrobiłyśmy sobie też kilka wycieczek. O szczegółach jeszcze napiszę, teraz kilka zdjęć-widoczków na początek.

Stary – znaczy niepotrzebny

2011-06-23T14:22:00.001+02:00

Dawno temu, w minionych epokach naszej cywilizacji, człowiek stary otoczony był szacunkiem, bo starość oznaczała: mądrość, doświadczenie, wiedzę życiową, autorytet itp. Już w zamierzchłych czasach, w grupach plemiennych osoby starsze były traktowane na innych – lepszych – warunkach, a wszelkie decyzje podejmowały rady starszych. Mamy na to wiele dowodów pisanych i niepisanych. W Biblii został opisany Kohelet - mędrzec, człowiek doświadczony, który z perspektywy czasu ocenia to, co dostępne dla człowieka w życiu doczesnym, jako marność nad marnościami. Moim „ulubionym” starcem ze starożytności jest, opisany przez Homera w „Iliadzie”, Nestor, najstarszy z wodzów greckich, obdarzany epitetami: szanowny starzec, mądry, poważny, zacny. Nestor zawsze bierze udział w radach, cieszy się szacunkiem i poważaniem, jak przystało na mądrego starca. To od jego imienia pojawiło się określenie, że ktoś jest „nestorem” w danej dziedzinie. W całej literaturze światowej można znaleźć wiele przykładów starców, jako osób o wielkiej mądrości, honorze, doświadczeniu, otoczonych szacunkiem i bynajmniej nie jako osoby słabe, a raczej jako symbole bezpieczeństwa i opoka. Przytoczę tu tylko kilka przykładów: niezłomny, heroicznie walczący Santiago z noweli Ernesta Hemingwaya „Stary człowiek i morze”, mądry i wszystkowiedzący Gandalf z „Władcy Pierścieni” Tolkiena, czy nawet cieszący się wielkim autorytetem dyrektor Hogwartu Albus Dumbledore w „Harrym Potterze”.

I nagle przyszedł wiek XXI. Słowo starość zaczęło brzmieć wybitnie pejoratywnie. To nie wszystko, granica starości dramatycznie poszła w dół. Za osobę starszą zaczęto postrzegać już człowieka w okolicach 40 lat, a nawet niżej! Kult młodości wyrugował kult wiedzy i doświadczenia. Młodzi rozpanoszyli się na stanowiskach kierowniczych, a nie mając wspomnianej wiedzy i doświadczenia muszą mieć kogoś od czarnej roboty. Kto to jest? No właśnie osoby starsze, które, bojąc się utraty pracy, za najmniejsze pieniądze robią najtrudniejszą pracę. Obserwuję to codziennie. I jestem przerażona. Po kilkudziesięciu latach pracy takie osoby traktowane są jako ludzie drugiej kategorii. Młodzi kierownicy, durni jak snopki siana, pomiatają nimi i nawet nie czują potrzeby czerpania z ich wiedzy, uczenia się od nich. Dziś nikt nie potrzebuje wiedzy, osoby z doświadczeniem. Wystarczy spojrzeć na ogłoszenia o pracę, a przeglądam je regularnie. Na przykład jeśli chodzi o moją działkę – dziennikarstwo – poszukiwani są studenci na staże lub praktyki studenckie, bez doświadczenia, nawet tylko po liceum. Najbardziej prestiżowe media w Polsce zamieszczają tego typu ogłoszenia. Jaki poziom ma mieć więc polska prasa?! Co się im oferuję? Pracę w młodych dynamicznym zespole. Ta formułka pojawia się w 99 proc. ogłoszeń. No dobrze, wychowaliśmy sobie takie pokolenie, które nie czyta, nie umie czytać, nie umie pisać po polsku (zresztą po co skoro, wszyscy na świecie używają angielskiego). Nie chcę wracać do wątku, który już omawiałam, pisząc o upadku prasy, chcę wskazać problem zupełnie inny. Bez doświadczenia i wiedzy, zaś jedynie po studiach typu zarządzanie i marketing, nasz kraj nigdzie nie zajdzie. Już teraz mamy tego przykłady: źle zaprojektowane stadiony i drogi, a będzie coraz gorzej. Za kilka lat pojawi się pokolenie emerytów, których emerytury będą oscylowały w okolicach 360 zł. Czy będą mogli za to przeżyć? Oczywiście, że nie. Co zatem się z nimi stanie, jeśli rodzina nie będzie mogła się nimi zająć (a nie będzie mogła, bo nowe pokolenie jest skrajnie egoistyczne i uważa, że nie ma moralnego obowiązku zajęcia się starszymi rodzicami czy dziadkami)? Czy na ulice trafią hordy bezdomnych emerytów, których nie stać ani na leczenie, ani podstawowe produkty? Boję się, że tak. Oczywiście, przy takim sposobie myślenia, dyskusje o eutanazji nabierają zupełnie innego znaczenia. Oglądałam kiedyś stary film „Ucieczka Logana” z Michealem Yorkiem w roli głównej. Tam był taki motyw, że osoby kończące, bodajże, 30 rok życia były „wysyłane” w inną rzeczywistość, a mówiąc wprost, były usuwane ze społeczeństwa, czyli po prostu mordowane. Boję się, że legalizacja eutanazji, jeszcze za mojego życia, będzie sposobem na rozwiązanie wielu kwestii, związanych z osobami starszymi i chorymi.

I myśląc o tym wszystkim, porównując „barbarzyńskie” czasy starożytności czy średniowiecza z „nowoczesnością” naszych czasów, ciśnie mi się na usta takie pytanie, co byłoby gdyby Albert Einstein żył dziś – w XXI wieku? Co by było gdyby po ulicach chodził Sokrates? Czy ktokolwiek by z nimi rozmawiał, radził się, czerpał z ich wiedzy? Na pewno nie byliby obiektem zainteresowania na naszych uniwersytetach. Tak jak obecnie, bez jakichkolwiek skrupułów wywala się wybitnych naukowców, bo… skończyli 70 rok życia, a na ich miejsce wkłada się doktorantów/doktorów, którzy nie są w stanie osiągnąć wiele, jeśli odcina się ich od Mistrza. Może tego wielu nie widzi, ale ja widzę, że nasza cywilizacja zmierza ku upadkowi, bo to co ją zbudowało, to wiedza, ludzki umysł, ale też głęboka myśl humanistyczna. Bez tego daleko nie zajdziemy.

IQ 150

2011-06-20T20:04:00.000+02:00

Kubę od dłuższego czasu fascynują ludzie z wysokim ilorazem inteligencji. Sam więc poddał się testowi i dziś przyszedł wynik z Mensy, który oczywiście Kuba dumie zaprezentował: 150 IQ. Takim wynikiem może poszczycić się jedynie 2 % populacji ludzkości.

Śmierć gazet i przyszłość informacji

2011-06-12T13:14:00.003+02:00

Tego tytułu ja nie wymyśliłam, to tytuł książki Bernarda Pouleta, dziennikarza, niegdyś redaktora kilku kluczowych francuskich gazet, światowej sławy znawcy mediów. Nie chcę tu zamieszczać recenzji książki, można sobie wiele takich znaleźć w internecie, raczej pomyślałam o podzieleniu się kilkoma refleksami, będącymi wynikiem ostatnich moich zmagań z tematem, z uświadamianiem sobie, że „coś” dzieje się w prasie papierowej i „prasie” internetowej, że nadchodzi jakaś zmiana i wymaga ona przekwalifikowania myślenia o sposobie „handlowania” informacją (dzisiaj będzie sporo cudzysłowów).

Bernard Poulet zadaje kluczowe pytanie: czy grozi nam świat bez gazet? I czy świat, cywilizacja, demokracja, zmienią się pod wpływem kryzysu prasy drukowanej? Autor książki uważa, że kryzys prasy łączy się nierozerwalnie ze wzrostem nieufności społeczeństwa względem tradycyjnych dziennikarzy (czyli profesjonalnych redaktorów, a nie „amatorów” wypełniających internetową przestrzeń) oraz dziennikarstwa śledczego, które zamieniło się w medialną nagonkę i wrzawę, przyczyniając się do wzrostu szumu informacyjnego, ba! niejednokrotnie do dezinformacji. Nie zgadzam się z taką opinią. Za przeproszeniem (i naprawdę staram się nie być ksenofobem), ale Francuzi zawsze dorabiają jakąś absurdalną filozofię do spraw, które tej filozofii nie potrzebują, bo opierają się na całkowicie przyziemnych filarach. Moim zdaniem cały świat kręci się wokół pieniędzy. To one warunkowały powstawanie pewnych wynalazków, a następnie ich udoskonalanie. Żaden przeciętny czytelnik nie czyta między wersami, mało tego – poziom obecnych czytelników jest tak niewymagający, że łykają wszystko bez zastanowienia. Mają w nosie demokrację, bo nawet nie rozumieją znaczenia tego słowa. My, Polacy, troszeczkę inaczej do tego podchodzimy, bo nasza rewolucja (w przeciwieństwie do francuskiej) wydarzyła się całkiem niedawno i jeszcze wielu ją pamięta. Ale już niedługo, bo nadchodzą pokolenia bezczelnych, niedouczonych czytaczy tabloidów, którym nie przeszkadza brak tzw. wolności prasy, bo i po co to komu? Ale wracając do meritum sprawy, prasa drukowana to duże pieniądze, a w naszym świecie wymaga się od niej przede wszystkim wyglądu, co dalej generuje dodatkowe niemałe koszty: jakość papieru, kolorowe zdjęcia, dobre zdjęcia, wysokie honoraria dla „gwiazd” występujących na łamach gazet… A tymczasem, za miedzą, istnieje medium, w którym niemalże wszystko jest za darmochę: teksty, zdjęcia, filmiki i… prawdziwe „eldorado”, czyli kopalnia informacji, a co najważniejsze - najbardziej aktualnej, jak to sobie można tylko wyobrazić. To internet. W konfrontacji z nim, każda gazeta jest nieaktualna. W jaki sposób jakikolwiek miesięcznik, tygodnik, a nawet dziennik może konkurować z takim medium? Nie może. Hordy tzw. dziennikarzy obywatelskich przesyłają setki zdjęć, informacji i filmików. To nic, że nie potrafią pisać, w naszym przypadku, po polsku. Grunt, że niewymagający czytelnik pokapuje się, o co chodzi. A jeśli czegoś nie zrozumie, będą jakieś rażące błędy…? Co z tego? Za chwilę ta wiadomość umrze, bo pojawi się nowa, a o poprzedniej nikt nie będzie pamiętał.

Czy to oznacza, że prasa papierowa jest skazana na nieuniknioną śmierć? Moim zdaniem, jeśli się nie zmieni, tak. Uważam, że w niedalekiej przyszłości prasa papierowa może stać się – podkreślam MOŻE - ekskluzywnym towarem dla dobrze wykształconych ludzi, wyłącznie takich osób, które lubią czytać i nie przeszkadza im kiepski papier czy brak licznych fotografii. Prasa może być prawdziwym forum do dyskusji, ale w gronie elitarnym. Nie oszukujmy się, poziom wykształcenia - i wcale nie chodzi mi o wyższe, ale znacznie wyższe, czyli osób np. z doktoratami – jest dziś żałośnie marny. Codziennie trafiają do mnie teksty napisane przez profesorów, które są na zatrważająco niskim poziomie, nie mówiąc już o artykułach młodych doktorów, którzy nie są w stanie napisać jednego zdania poprawnie po polsku. Stąd, dopóki jeszcze będą istnieć osoby potrafiące czytać, wymagające wiedzy, ciekawych artykułów, to dla nich jakaś półka zostanie. Ale i ona kiedyś przestanie istnieć. Pozytywną stroną takiego stanu może być tylko oszczędzenie lasów nad Amazonką.

Reasumując, prasa drukowana już teraz nie jest w stanie konkurować z internetem. „Newspaper” już teraz stracił człon „paper”, zaś „czytelnik” zamienił się w „odbiorcę”. A odbiorca nie tylko czyta (coraz rzadziej czyta), ale przede wszystkim ogląda. Dlatego nowoczesne media zmieniają swoje oblicza: strony gazet przeistaczają się w multimedialne portale internetowe. Gazeta papierowa oferuje starą informację i jedno zdjęcie na artykuł - portal najnowsze „niusy” aktualizowane kilka razy na godzinę, setki zdjęć, filmików, do tego gry, prognozę pogody, wyniki meczów, kursy walut, propozycje wakacyjnych wyjazdów, horoskop, konkursy fotograficzne, sondy, konta pocztowej, blogi i aukcje internetowe. Wszystko podane w lekki i łatwostrawny sposób, żeby tylko odbiorca nie zraził się i nie uciekł ze strony. Musi tylko trafić na nią, a oni już tam zrobią wszystko, aby go zatrzymać, uzależnić, aby wpadał codziennie.

Na zakończenie jeszcze jedna refleksja, zaczerpnięta z miesięcznika „Press”: 250 lat temu koń był powszechnym środkiem lokomocji. Potem wymyślono samochód. Ale jednak konie nie wymarły. Zmieniła się jednak ich rola. Stały się dobrem luksusowym i wiele osób jeździ konno, chociaż nie do pracy. Taką przyszłość wróżę prasie drukowanej: jako dobro luksusowe dla niewielu. W obecnej formie prasa jednak nie przetrwa. Czy to źle? A czy to źle, że wynaleziono samochód? Pamiętajmy: panta rei – nie zatrzymamy świata.

„Argentyńska lekcja”

2011-06-09T21:43:00.004+02:00

„Argentyńska lekcja” to film dokumentalny w reż. Wojciecha Staronia, zdobywca aż pięciu nagród 51. Krakowskiego Festiwalu Filmowego. Jest wśród nich nagroda główna – Złoty Róg. Film został wczoraj pokazany przez TVP1. Ten rewelacyjny dokument zwycięzcy KFF powstał przy okazji dwuletniego pobytu rodziny Staroniów w Argentynie. Żona reżysera uczyła tam potomków imigrantów polskich ojczystego języka. Głównymi bohaterami są jednak: syn reżysera siedmioletni Janek i jego nowa argentyńska przyjaciółka Marcia (z pochodzenia Polka). Argentynę poznajemy z pozycji chłopca, jego oczami patrzymy na ten dziwny świat bambusowe lasy, ciągle padający deszcz, mieszkańców okolicy i nawet nie zauważamy, kiedy chłopiec staje się częścią tego świata.

Rzecz dzieje się w małym miasteczku Azara w prowincji Misiones. Jak żaden inny film oddaje klimat znanej mi Argentyny, prawdziwej Argentyny, nie tej z kolorowych pocztówek, na których widnieją spektakularne wodospady Iguazu, barwne domki z Caminito czy pary tańczące tango. To tu, w Misiones i w wielu innych podobnych dziurach rozsianych po całym kraju, z dala od asfaltowych dróg, w domkach z blachy falistej jest prawdziwa Argentyna: biedna do bólu, otumaniona ogromem nieszczęść, nieumiejąca poradzić sobie z problemami, zapóźniona społecznie, prymitywna... tak, właśnie prymitywna. Tu życie toczy się innym tempem, internet czy telefon komórkowy, to wcale nie jest taka oczywistość. XXI wiek? A co to takiego? Tu, po czerwonej ziemi, dzieci chodzą bez butów, a szkoła to przyjemne oderwanie się od ciężkiej pracy przy zbiorach yerba-mate lub produkcji cegieł. Jak bardzo można docenić to, co się ma, a z drugiej strony uświadomić, jak bardzo rozleniwione są nasze dzieci.

Byłam tam, widziałam to na własne oczy (poznałam nawet niektóre osoby występujące w tym filmie). Do dziś mam przed oczami obrazy tej beznadziejnej nędzy. Często ludzie mnie pytają, skoro tak kochasz Argentynę, to dlaczego tam nie zamieszkasz? Ano dlatego, że gdybym tam zamieszkała, musiałabym ją znienawidzić.

Obejrzyjcie ten film, nawet jeśli nigdy nie byliście w Argentynie i nawet tam się nie wybieracie.

Fotosy z filmu

Flott Cascaders Team

2011-06-02T00:03:00.000+02:00

Dziś porcja bardzo energetycznych zdjęć - z występu najlepszej grupy kaskaderskiej w Europie Flott Cascaders Team (pochodzą z Czech). Kaskaderzy z tej grupy występowali przy produkcji wielu filmów, w tym np.: Taxi, Casino Royal czy Joanna D'Arc. Managerem grupy jest nasz przyjaciel z czasów cyrkowych, który po zakończeniu kariery cyrkowej zajął się kaskaderami. Występ był bardzo widowiskowy, atrakcyjny, a publiczność piszczała z zachwytu, powiem szczerze, że niektóre sceny zapierały dech. Lubię na takich imprezach robić zdjęcia, efekty mojej pracy są po prostu ciekawe, a nie to co nudni politycy, którzy siedzą nieruchomo przez półtorej godziny. Jak ktoś nie był na występie Flott Cascaders Team, to polecam. Grupa odbywa tournée po Polsce, więc można ich gdzieś jeszcze złapać. Jutro, tj. 2 czerwca drugi występ w Sosnowcu.

Idą wakacje / Las vacaciones llegan

2011-05-20T20:51:00.002+02:00

Pierwsze upały za nami, a zatem ostatni dzwonek, aby pomyśleć o wakacjach. W tym roku kierunek wakacyjnego odpoczynku wymusiła na mnie Karolina. Nie chce już słyszeć o żadnych górach. Powiedziała, że łaskawie pojedzie na wakacje, jak to będzie morze. No, wiec dobrze. Jest morze, a dokładniej Pustkowo. Już sama nazwa brzmi dla mnie zachęcająco. Miałam do wyboru kilka innych miejsc, np. Świnoujście lub Gdynię, ale ja naprawdę mam serdecznie dość miasta i potrzebuję ciszy i przyrody. Nie jestem naiwna i zdaję sobie sprawę, że nie ma już dzikich plaż nad Bałtykiem, ale jednak tu mam większą szansę znaleźć miejsce na wykopanie własnego grajdołka. Ponadto: dookoła piękne lasy, niedaleko do Rewala i Trzęsacza oraz basen, wyłącznie do dyspozycji gości.

Wrzucam kilka zdjęć znalezionych w internecie, a tymczasem ja muszę zmagać się z przeziębieniem, jakie mnie dopadło, prawdopodobnie po pierwszych dniach użycia klimy w samochodzie. Przeżyłam jesień, grzanie kaloryferów, zimną zimę, przemoczone buty i łażenie bez czapki, aż w końcu wiosnę... bez najmniejszego kataru, a teraz zatkało mi zatoki, mam fontannę z nosa i boli mnie łeb. A już myślałam, że jestem niezniszczalna.;-)

Las fotos del pueblo Pustkowo, donde voy a las vacaciones. El pueblo esta situado en la costa oeste del Báltico. Pustkowo tiene un carácter de sanatorio. Tiene unas playas hermosas, aguas cristalinas, esta rodeado de los bosques.